Als ademcoach begeleid ik regelmatig mensen door middel van ademsessies om ze vanuit hun hoofd in het lijf te krijgen. Ook assisteer ik regelmatig tijdens de 2-daagse ademworkshops waar ik mij heerlijk in mijn comfort-zone kan baden. Want zorgen voor een ander is het liefste wat ik doe, en vind het bijzonder mooi om anderen te mogen ondersteunen in hun proces. Maar dat betekent dat ik ook aan mijn eigen proces(sen) moet blijven werken, om mijzelf in mijn ogen te kunnen kijken. Zonder oordeel, zonder masker. Om zodoende nog beter voor de ander te kunnen zijn!

Afgelopen weekend heb ik als deelnemer van deze ademworkshop zelf weer eens ervaren hoe destructief mijn ingesleten patronen en gedachten zijn, die ik in de jaren heb opgebouwd.

Het voelt vreemd om de woorden te horen die ik normaal gesproken tegen mijn cliënten zeg.

Normaal gesproken kan ik hier goed mee omgaan, maar soms gebeurt er iets in mijn leven wat een stuk ‘oud zeer’ raakt, wat mij in één klap weer terugbrengt naar het gekwetste kind in mij. Zo ook afgelopen week. Ik voelde mij afgewezen, gefrustreerd, boos en voel nog meer emoties, die ik eigenlijk ver weg gestopt had. Het voelt vreemd om de woorden die ik normaal gesproken tegen mijn cliënten zeg, binnen te laten komen en te laten resoneren in mij. Dat doet iets met mij, waardoor ik mij pijnlijk bewust wordt van het feit dat ik mij (te) vaak probeer aan te passen aan de maatstaven die de maatschappij hanteert.

Als coach zijnde kan ik prima uitleggen aan anderen dat wij als kind onbewuste patronen hebben aangeleerd, zodat we kunnen omgaan met onze grootste trauma’s en derhalve geweldige overlevingsmechanismen hebben ontwikkeld. Ook kan ik dit voor mijzelf rationeel benaderen.
Maar het doorvoelen en er afscheid van nemen, is een ander verhaal. Hoe gemakkelijk het theoretisch ook klinkt. Hoe moeilijk is het om het daadwerkelijk te kunnen voelen. Het hele scala aan verdedigingsmechanismen heeft mij ‘beschermd’ om het maar niet te hoeven aangaan. Terwijl ik hier juist zo’n groot verlangen naar heb.

Eén van de verdedigingsmechanismen van mij is het afzetten naar alles en iedereen. Ik heb de negatieve overtuiging dat ik geen goede ademcoach ben, omdat ik zelf soms ook nog tegen dingen aanloop en voel mij gefrustreerd als ik hier door mijn eigen leermeesters op gewezen wordt. Ik probeer een beproefde mindfullness-methode uit door de opstandigheid en frustratie er te laten zijn, wat eigenlijk nog meer weerstand oproept.

Ik ben blij dat sommige assistenten door mijn verdedigingsmechanismen heen weten te breken. 

Ineens komt het inzicht dat ik door de afwijzingen in mijn leven (hoe klein ook), ik hier eigenlijk niet goed boos om kon worden, want stel dat…..dus pas ik mij maar weer aan, en ik mijzelf eigenlijk keihard afwijs. Waardoor het cirkeltje weer rond is!
Ik wil mij het liefst onzichtbaar maken, uit angst om nog meer gekwetst te worden. Dit merk ik soms ook in mijn rol als zelfstandig ondernemer en coach. De negatieve overtuigingen in mijn hoofd zorgen ervoor dat ik mij terugtrek. Juist op de momenten dat ik zo dicht bij de kern zit!

Ik ben blij dat tijdens het weekend sommige assistenten door deze verdedigingsmechanismen heen weten te breken, waardoor ik weer voorzichtig tevoorschijn durf te komen. En mijn kwetsbaarheid laat zien. Een krachtige kwetsbaarheid waar ook zachtheid in verscholen ligt.
Aan het einde van het weekend heb ik stapje kunnen zetten naar deze zachtheid door mijzelf in mijn ogen te kunnen kijken. Zonder oordeel, zonder masker. Om zodoende nog beter voor mijzelf te kunnen zijn! En daardoor kan ik er ook voor jou zijn!