Ik heb lang getwijfeld of en hoe ik deze blog zou schrijven. Omdat ik hierin een stuk van mijzelf bloot geef, die ik eigenlijk het liefst verborgen wil houden. Misschien uit schaamte of angst, omdat één van innerlijke delen mijn overtuiging heeft gevormd dat ik als coach ‘het allemaal al moet weten’ Natuurlijk weet mijn wijze deel ook dat dit onzin is, waardoor ik af en toe ook een innerlijke strijd aan het voeren ben. Net zoals de cliënten die mijn hulp inroepen, omdat ze vastlopen in hun proces.

Wat het mooie hiervan is, is dat ik de cliënten die op mijn pad komen kan ondersteunen, omdat ik hier zelf ook ben geweest en kan ik mijn eigen ervaringsdeskundigheid inzetten. Doordat ik lichaamsgericht werk, en het liefst voorbij het mentale denkproces wil gaan, waarin we alles analyseren, maak ik gebruik van massages en ademwerk. Natuurlijk zijn er ook coachinggesprekken mogelijk, maar het liefst wil ik dat mijn cliënten het denkproces even op stil durven zetten en hun lichaam de mogelijkheid geven om de antwoorden te geven.

Lichaamsgerichte wijsheid. 

De wijsheid zit niet zozeer in je hoofd, maar meer in je lichaam. Als je als baby wordt geboren beschik je niet over de mentale en analytische vermogens die we op volwassen leeftijd wel hebben. Dat betekent dus dat we als baby zonder na te denken voelen of we liefdevol worden aangeraakt, of dat er een onveilige situatie is. Omdat ons brein nog niet voldoende is gegroeid, en daarmee onze mentale vermogens nog onvoldoende ontwikkeld zijn, kun je vanuit essentie alleen maar voelen.

Juist dat voelen zijn we in de loop van de jaren verleerd. Of is hier, door negatieve gebeurtenissen een andere lading opgekomen. Denk aan verwaarlozing, seksueel en/of lichamelijk misbruik of dat het voelen op een andere manier onveilig is geworden.

En op dat stuk voelen, heb ik zelf ook nog wat te leren. Mijn cliënten zijn hierin mijn spiegels laten mij inzien dat ik (gelukkig) al een groot stuk hierin geheeld heb, waardoor ik hun proces kan dragen. Maar tegelijkertijd ervaar ik dat ik zelf soms ook nog moeite heb om mijn eigen proces te kunnen dragen. En daar komt mijn kwetsbare kant tevoorschijn. Ik ben (te) vaak in de geef-stand, en durf eigenlijk niet te ontvangen. Want ontvangen betekent voor mij voelen. En omdat ik daar nog een trauma-stuk in heb te verwerken heb, blokkeer ik hier vaak in en verschuil mij in mijn veilige comfort-zone van het geven.

Durf ik mijzelf open te stellen, zoals mijn cliënten dat ook doen? 

Iemand zei ooit eens tegen mij: “Geven is een gift, ontvangen is een gave.” Deze woorden hebben mij doen laten inzien dat ik hier ook nog een weg in te bewandelen heb. Mij durven overgeven, zoals ik dat vraag van mijn cliënten. Mij kunnen laten dragen, zoals ik mijn cliënten draag. Mij openstellen, zoals mijn cliënten dat ook doen.

Soms heb ik ook nog ondersteuning nodig van een therapeut of coach, omdat ik ook nog blinde vlekken heb. Deze blind spots blijven onderbelicht totdat iemand anders er zijn of haar licht op laat schijnen. In goede coachingsopleidingen is zelfreflectie een wezenlijk onderdeel van de opleiding en soms is leertherapie verplicht. Maar, heb je dan een probleem? Nee, in tegendeel. Ik denk alleen maar dat je hier een betere coach of therapeut door wordt. En zeker als je na je opleiding jezelf blijft ontwikkelen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.

Zelf zie ik mijn therapeuten niet meer zo zeer als therapeut, maar als leermeesters. Zij ondersteunen mij om het beste in mij naar boven te halen. Zij laten mij mijn kwetsbaarheid zien, voelen en ervaren. Zodat ik deze kwetsbaarheid durf te gaan zien als mijn kracht. Een kracht waarmee ik anderen kan helpen en ondersteunen. Omdat ik er zelf ook ben geweest. En het laat mij  eraan herinneren dat ik ook een mens ben. Net zoals de cliënten die op mijn pad komen.

N.B In deze blog gebruik ik voor het leesgemak het woord cliënt(en), wat geenszins suggereert dat cliënten geen mensen zijn.